2010-03-12 00:12:47
Genua: Keizerrijk of Markiezaat?
Genua: Keizerrijk of Markiezaat?
Genua (AAP) - Sinds verschillende weken heerst er grote onrust in Genua. De provincie aan de Ligurische Zee maakte, sinds december 1457, onder meer een onafhankelijkheidsverklaring, een oorlog, en een opstand mee.
Bron van deze onrust is de onafhankelijkheidsverklaring van de Republiek Genua, eind december. In deze verklaring stelde de Doge dat de Republiek, na volksraadspleging, met grote meerderheid beslist had geen deel meer te willen uitmaken van het Heilig Roomse Rijk der Duitse Naties, en dat Zijne Keizerlijke Hoogheid Longjohnsilver I duidelijk heeft aangetoond zich niet om zijn Genuese onderdanen te bekommeren. Deze onafhankelijkheidsverklaring werd met ongeloof en verbijstering ontvangen. De Keizerlijke Kanselier stond versteld dat men hem tot dan toe in Genua verzekerde dat van een dergelijke maatregel geen sprake was, en bondgenoot Milaan vond het een wel zeer vreemde manouevre.
Kort na deze onafhankelijkheidsverklaring volgde een verdrag tot aansluiting bij het Markiezaat der Westerse Alpen, de door de overige Keizerlijke Staten niet-erkende natie waartoe ook de Provence behoort. Deze aansluiting bij het Markiezaat was één stap te ver voor vele Franstalige Keizerlijke edelen, welke al jaren in onmin leven met de Provence. Echter, onder druk van de Italiaanse, Duitse en Nederlandstalige provincies werd aangedrongen op nieuwe dialoog. Een mededeling werd uitgevaardigd waarin men meedeelde de onafhankelijkheid van Genua niet te erkennen, waarin men het feit dat Genua haar bondgenoten en buren niet had geraadpleegd veroordeelde, en waarin men opriep voor een nieuwe dialoog.
In tegenstelling tot de Keizerlijke staten, was deze aansluiting bij het Markiezaat voor het Koninkrijk Frankrijk reden om de Provence aan te vallen. Midden januari trokken verschillende legers, welke voordien beweerden op kruistocht te zijn naar Genève, de Provence binnen en vielen de hoofdstad, Aix, aan. Deze werd korte tijd bezet, waarop Genua reageerde door zijn nieuwe bondgenoot militair ter hulp te schieten, en de oorlog te verklaren aan het Koninkrijk Frankrijk. Nog steeds zijn de gevechten in de Provence gaande. De Franse legers houden de steden Arles en Toulon bezet, terwijl de legers van het Markiezaat zich hergroeperen.
In Genua zelf was de meerderheid voor een onafhankelijkheid blijkbaar toch niet zo groot. Op 1 maart 1458 verklaarde de burgemeester van de stad Savona dat zijn stad niet langer het illegitieme regime van het Markiezaat wilde dienen, en vroeg de stad openlijk om hulp aan Keizerlijke troepen. Deze hulp is tot nu toe uitgebleven. De Keizerlijke provincies geven nog steeds de voorkeur aan dialoog, maar de vraag is hoe lang deze situatie nog kan duren. Na twee maanden heeft Genua zijn standpunt niet gewijzigd.
Op 3 maart 1458 werd het kasteel van de provincie Savoie plots aangevallen door Genuese troepen. Onder hen de befaamde Generaal Margab, welke de operatie van de Genuese troepen in de Provence leidde, en andere leden van de Genuese militaire staf. De hertogen van Milaan en Modena sloten onmiddellijk hun grenzen met Genua vanwege deze actie, en riepen hun ambassadeurs terug. Eveneens werd elk bestaand verdrag met Genua unilateraal verbroken. Iedereen verwachtte een oorlog, echter was het ditmaal de Genuese Doge welke de lont uit het kruitvat trok: hij verklaarde niet op de hoogte te zijn geweest van de plannen van Generaal Margab, en heeft er nog minder toestemming voor gegeven. Een beslissing van de Doge volgde na deze aankondiging: elke Genuees, welke heeft deelgenomen aan de aanval, werd onmiddellijk zijn landgoed en titel in beslag genomen. Bovendien werd elke Genuees, die heeft deelgenomen aan deze aanval, op de lijst met vijanden van de Republiek geplaatst.
Twee dagen later, 5 maart 1458, verklaarde Hertogin Sanguinela de la Roche Blanche , verkozen hertogin van Savoie, dat er, onder bemiddeling van Monseigneur Tully, Aartsbisschop van Moustier-en-Tarentaise, een akkoord werd bereikt tussen de aanvallers op het kasteel en de verkozen Raad van Savoie. Indien de aanvallers de provincie ongehinderd zouden verlaten, zouden schatkist en mijnen intact gelaten worden. Bovendien, verklaarde het akkoord, dat Savoie zijn positie ten aanzien van het conflict tussen het Markiezaat en Frankrijk, zou verduidelijken en verhelderen. Dat dit opgenomen is in het verdrag, wijst er volgens sommigen op, dat Generaal Margab zich in oorlog waande met Savoie, naar aanleiding van de betrokkenheid van verschillende inwoners van Savoie in het conflict met de Provence. Dit wordt echter voorlopig nog niet bevestigd, noch door Generaal Margab zelf, noch door het Hertogdom Savoie.
Verschillende Franstalige Keizerlijke edelen vinden dit onvoldoende, en roepen, gezien hetgene vooraf gebeurde, op tot een oorlog met Genua. Echter, het ziet ernaar uit dat bij een dergelijke oorlog, de Italiaanse provincies de grootste inspanningen zullen moeten doen. Milaan en Modena zijn niet zozeer geneigd om dit ook te doen, de Genuese Republiek heeft al eerder laten zien militair zeer sterk te staan. Ook al hebben Firenze en Siena verklaard de onafhankelijkheidsverklaring van Genua als illegitiem te beschouwen, wegens hun onderlinge spanningen is het onduidelijk of zij werkelijk steun zouden geven aan Modena en Milaan, directe buren van Genua. De Franstalige Keizerlijke provincies zijn uitgeput, met zowel de kastelen van Dôle (Franche Comté) en Chambéry (Savoie) overgenomen in een tijdspanne van enkele weken. Het Koninkrijk Duitsland lijkt te ver weg om enige actie te kunnen ondernemen, en zou door de Zwitserse Confederatie moeten trekken, naast de Provence en Genua, de derde provincie die zich onafhankelijk van het Keizerrijk heeft verklaard. Zij hebben zich niet aangesloten bij het Markiezaat van Westerse Alpen, echter, zo vreest men, ze zouden dit wel eens kunnen doen indien hun grondgebied geschonden wordt. De Republiek Venetië lijkt wel enige steun te willen geven aan Milaan en Modena, al is de vraag of zij het Keizerrijk militair zouden willen steunen. Al bij al zullen de Franstalige edelen, indien zij een oorlog willen, moeten bewijzen aan de Italiaanse provincies of zij zelf een werkelijke bijdrage zullen kunnen leveren in het conflict.
Naar aanleiding van deze onvrede, gaf Monseigneur Tully het volgende antwoord:
Aan de Gelovige Gemeenschap
Aan de Keizerlijke Autoriteiten,
Aan de inwoners van het Sacrum Romanum Imperium Nationis Germanicae,
Aan allen die de vrede wensen!
«Daar waar de mens geen steun meer verleent aan de grootheid die boven hem uitstijgt, riskeert hij het om zich te onderwerpen aan de grenzeloze macht van de willekeur, en het pseudo-absolute, welke hem zullen vernietigen»
De grote zaak van vrede tussen de volkeren heeft elke energie van vrede nodig, vertegenwoordigd in het hart van de Mens. Vrede nastreven is de inhoud en de bekroning van onze aspiraties. De vrede, zo houden we voor, is teken van volheid en vreugde. Om haar te realiseren tussen landen, vermenigvuldigd men de inspanningen in wederzijdse, of meerzijdige uitwisselingen, in diplomatische vergaderingen, en sommigen nemen persoonlijk het moedige initiatief om de vrede te bewerkstelligen, daar waar de dreiging van een nieuwe oorlog de vrede overschaduwt.
Maar terzelfder tijd, observeert men dat sommige personen en groepen niet stoppen om hun conflicten in het geheim of publiek uit te vechten. Vrede, zou dit een ideaal zijn dat buiten onze macht ligt? Het dagelijks spektakel van de oorlog, spanningen, verdelingen zaaien twijfel en ontmoediging. Brandpunten van tweedracht en haat lijken zelfs bewust aangewakkerd te worden door hen die er de tol niet van zullen betalen. En maar al te vaak zijn gestes van vrede onmachtig om de koers van de dingen te wijzigen, zelfs wanneer zij niet worden weggezet en ingehaald door de dominante logica van uitbuiting en geweld.
Hier, vergiftigen de schroom en de moeilijkheid van nodige hervormingen de relaties tussen menselijke groepen, die nochthans verenigd zijn door een lang gemeenschappelijk verleden; nieuwe drang naar macht neigt naar een overhellen naar dwingelandij, of brutale kracht om de situatie te ontknopen, onder het onmachtige oog, soms geïnteresseerd, soms medeplichtig, van andere provincies, dichtbij of ver; de sterkeren en de zwakkeren hebben geen vertrouwen meer in de geduldige procedures van de vrede. De persoonlijke ambities gaan soms voor op de grote taak van de vrede, die de volkeren zou moeten verenigen in een nieuwe solidariteit!
Maar om de uitdaging aan te gaan, die zich stelt aan de hele mensheid, ten aanzien van de moeilijke taak de vrede te bewaren, heeft men meer nodig dan woorden, hoe zeker of demagogisch ook. In het bijzonder op het niveau van politici en centra of omgevingen die ervan afhangen, rechtstreeks of niet, geheim of niet, de beslissende stappen naar de vrede toe, of van de vrede weg, naar een verlengen van oorlog of gewelddadige situaties, men moet deze stappen doordringen met een waarlijke geest van vrede. Het is nodig dat men, met algemeen goedvinden, enkele elementaire maar stricte principes als deze, ondersteunt. Zaken van de mensheid moeten met menselijkheid behandeld worden, en niet met geweld. Spanningen, conflicten en geschillen moeten geregeld worden door redelijke onderhandelingen, en niet door militaire kracht. Ideologische tegenstellingen moeten elkaar confronteren in een klimaat van dialoog en vrije discussie. De legitieme interesses van bepaalde groepen moeten rekening houden met legitieme interesses van andere betrokken groepen en het verlangen naar het goede, als gemeenschappelijk hoger doel. Over de onveranderlijke menselijke rechten moeten ten allen tijde gewaakt worden. Het is niet toegestaan om te doden om een oplossing af te dwingen.
Deze principes van menselijkheid, elk mens van goede wil kan die terugvinden in zijn eigen geweten. Ze zijn teken van Zijn Wil bij de mens. Opdat zij opnieuw de overtuiging worden bij de machtigen en de zwakken, en opdat zij elke actie zullen doordringen, moet men deze principes hun kracht teruggeven. Daarvoor is, op elk niveau, een geduldig en lang onderricht voor nodig.
Beste Broeders en Zusters, het doel van de vrede dat u deelt met eenieder komt overen met een initiële oproep van God om een familie van broederschap te vormen. De moeilijkheden die wij tegenkomen op deze weg naar de vrede, zijn te wijten deels aan de zwakheid van ons menszijn, waarvan de stappen bewust traag worden gezet, en ze worden verzwaard door onze egoïsmen en onze zonden.
De vrede is ons werk: zij vraagt onze moedige en solidaire actie. Maar ze is onscheidbaar, en in het begin, een gave Gods, ze heeft ons gebed nodig. De Aristotelischen zijn op de eerste plaats om te bidden voor vrede, zij moeten ook anderen aanmoedigen om voor de vrede te bidden.
Aan allen, gelovigen en mensen van goede wil, zeg ik: heb geen angst om in te zetten op vrede, om vrede te onderwijzen.
Het streven naar vrede zal nooit ofte nimmer teleurstellen. Het werk voor de vrede, geïnspireerd door de Oneindige Liefde, zal mooie vruchten opleveren. De vrede zal het laatste woord van de Geschiedenis zijn.
Dei Gratia,
Tully de Nivellus de Sparte
Aartsbisschop van Moustier-en-Tarentaise
Apostolische Pronotaris
Heer van Arborio en Sonnaz
Gemaakt te Tarentaise, de V maart van het Jaar onzes Heren MCDLVIII
Voor het AAP, Raboude Mondrianus de Ligne
bronnen:
-"From Savona to SRING", Forum 1, Babel II, http://forum.dekoninkrijken.com/viewtopic.php?t=1232050
-"Informationen für das Volk von der Krone", Forum 1, Königspfalz Aachen, http://forum.dekoninkrijken.com/viewtopic.php?t=1146645
-"La Fourberie de la Croisade Francaise - Appel à la paix!", Rome, http://rome.lesroyaumes.com/viewtopic.php?t=18643
-"Appèl Universel à la Paix", Rome, http://rome.lesroyaumes.com/viewtopic.php?p=306394#306394
-"Prise du Chateau de Chambéry", Rome, http://rome.lesroyaumes.com/viewtopic.php?t=19467
-"Annunci dal Ducato di Milano", http://castellodimilano.forumattivo.com/salone-degli-annunci-f4/comunicati-dallo-sring-t728.htm#6716